آن بـانـوئی که ذکـر لـبـش یاجـلـیل بود            دیـدنـد سـجـده‌های نـمـازش طـویل بود

صدهـا فـرشـتـه محـو تمـاشای او شدند            از بس‌که جلـوه‌های نمـازش جمیل بود

همتا نداشت در شرف و عصمت و عفاف            قـدر و مـقـام و منـزلـتـش بی‌بـدیـل بود

خود کـوثـر و دو چشمۀ زمزم‌فـشان او            روشـن‌تـر از زلال دل سـلـسـبـیـل بـود

تا نـشـکـنـد بـلـور دل او ز سـنـگ غـم            بعد از پـدر انـیـس دلـش جـبـرئـیل بود

فـریاد خـطـبه‌خـوانی آن مظهر عـفـاف            مُهر سکـوت بر لب هر قـال‌وقـیـل بود

عـمرش پُر افـتخـارتر از عمر نوح شد            گـرچه بـسان سـورۀ کـوثـر قـلـیـل بـود

در راهِ حفظ کعـبۀ دل، جان سپـر نمود            وقـتی نـفـاق در دل اصـحـاب فـیل بود

نـمـرودیـان بـه آتـش بــیـداد سـوخـتـنـد            آن خـانه را که کـعـبۀ صدها خـلیل بود

یک غنچه در تهاجم گلچین به باغ وحی            در حفـظ جـان بانـوی گل‌ها دخـیل بود

در روز رستخیز، پُر از حسرت و غم است            چـشـمی که بهر گـریۀ بر او بخـیل بود

مدح کسی سرود «وفایی» که حق گواست            دشمن به پیش عزّت و قدرش، ذلیل بود